Logo Background RSS

Isminiz@Tarih.gen.tr Uzantılı MSN
Forum

Genel Türk Tarihi – Milattan Önce Türk Tarihi Kronolojisi

  • Milattan Önce Türk Tarihi Kronolojisi

    20000-10000 Yakutistan arazisinde en eski insan izlerinin ait olduğu dönem.
    4000-1000 Anav Kültürü: Türkmenistan’da Aşkabat yakınlarındaki Anav’da bulunmuştur. Anav yakınlarında buna benzer ve daha sonraki (m.ö. 2500) yıllara ait bir başka kültür çevresi ve ürünlerine ise Namazgâh-tepe’de rastlanmıştır (dibekler ve bakırdan süs eşyaları). Anav kültürünü yaratanların milliyetleri kesin olarak tesbit edilememiş olmakla birlikte, bu kültürü yaratanların proto-Türkler olma ihtimali yüksektir. Bunun önemli bir göstergesi Türk kültürünün önemli bir unsuru olan At’ın ilk defa Anav kültüründe görülmüş olmasıdır. Anav ürünlerinden bazı örnekler: Güneşte kurutulmuş tuğla evler; at, koyun, sığır besiciliği; çiftçilk.
    3000 Kelteminar Kültürü: Aral gölü çevresinde aynı adlı yerde tesbit edilmiştir. Ürünlerinden bazı örnekler: Geniş ağızlı, düz tabanlı, kulpsuz, ince çizgili ve desenli çömlekler.
    2500-1700 Afanasyevo Kültürü: Türk ana yurdunda görülen en eski kültür çevresi. Abakan bozkırlarında görüldüğü için Abakan veya buluntu yerine izafeten Afanesyevo adıyla tanınan bu kültür burasıyla sınırlı kalmayıp Altay dağlarından İdil/Volga nehrine kadar uzanan geniş bozkırda tesirli olmuştur. Ürünlerinden bazı örnekler: Kemik iğneler; çakmak taşından ok uçları; bakırdan bıçak ve küpeler; basit çömlekler; çeşitli madenî işlemeli aletler yapıp kullanmışlar; at ve koyun beslemeye de başlamışlardır.
    1700-1200 Afanasyevo Kültürü’nün devamı ve daha gelişmiş şekli olan Andronovo kültürü: Altay ve Tanrı dağları ile Yayık nehri arasındaki bütün bozkır sahayı tamamen içine almıştır (Doğuda Baykal gölü ve Selenga kıyılarına; güneyde Tanrı dağlarına; güneybatı
    da Kazakistan’a ve Harezm’in güneyine; batıda Sibirya üzerinden Don nehrine kadar yayılmış). Her iki kültür çevresi de Türk soyunun proto tipi “brakisefal atlı savaşçı beyaz ırk”, yani Türkler’in ataları tarfından meydana getirilmiştir. Ürünlerinden bazı örnekler: Çömlekler, üç köşe veya “meander” şekilindeki basma desenlerle süslenmiş keramikler, taş kaşıklar; kemikten iğne, ok uçları, baltalar, hançerler; inci küpe ve süs eşyaları; tunç ve altından eşyalar. At ve koyun dışında deve ve sığır da beslemeye başlamışlardır.
    1200-700 Karasuk Kültürü: Yenisey’in kollarından Karasuk ırmağı civarında raslanmıştır (güney Sibirya, Baykal bölgesi, Moğolistan, Yedisu havzası etki sahasıdır). Andronovo’nıun devamı olmakla birlikte demir madeninin bulunması ve işlenmesi ayırt edici özelliğidir. Ürünlerinden bazı örnekler: Dört tekerlekli araba, keçe çadır, koyun yününden kumaş ve elbise.
    1200 Kimmerler, Güney Rus Steplerini işgale başladılar.
    1050-256 Chou devleti: Türkler’in ve Türk kültürünün tesiriyle meydana gelmiş olan “Yang-shao/yeni kültür” ve bunun siyâsî görüntüsü olan Chou devleti. at besleme, gök kültü, gelişmiş askerî karakter, hayvan üslûbu vb. gibi aslî Türk unsurlarını taşıyan Chou devleti, sonraki Çin kayıtlarında “Hiung-nu” adı ile gösterilen Asya Hun (Türk) kütlesinin çekirdeği, öncülü durumundadır.


    1000 Hz. Davud, Filistin’de Birleşik İsrail Krallığı’nı kurdu.
    922 Kral Hz. Süleyman’dan sonra İsrail Krallığı ikiye bölündü. Kuzeyde İsrail Krallığı ve Güneyde Judah Krallığı.
    VIII – II. İskitler/Sakalar: Bulundukları Orta Asya (XI.-IX. asırlar) coğrafyasından VIII. yüzyılda Karadenizin kuzeyine yönelen Saka Türkleri, buradaki Kimmerleri güneye, Anadolu’ya sürerek yerlerini aldılar. VIII.-II. yüzyılda Tanrı dağlarından Tuna nehrine, İran’ın batı sınırlarından başlayıp Suriye ve Filistin’i de içine alarak Mısır’a kadar uzanan bir kabile birliği kurdular. İran’a egemen olan Med saldırıları karşısında Anadolu’yu bırakarak İran sınırından başlayıp kuzeyde Kuban’ı içine alan ve Rusya’nın güneyine uzanan bölgeye çekildiler. IV.-II. yüzyıllarda Sarmatların hakimiyeti altına girdiler. Sarmatlar ve Gotlar tarafından ortadan kaldırıldılar. i.ö. 2. yüzyılda İskitler dağıldığında son hükümdar Palakus’un ardından, Kırım’da bulunan İskit/Saka Türkleri m.s. 200’e kadar varlıklarını devam ettirmişlerdir.
    700-100 Tagar ve Taştık Kültürü: Abakan ve yukarı Yenisey Minusinsk bölgesinde Karasuk kültürünün takipçisi Tagar ve Taştık kültürüdür. Bir birinin ardılı olan Türk kültürlerinin gelinen tarihte en gelişmiş şekli bu Tagar ve Taştık kültürüdür. Ürünlerinden bazı örnekler: Tunç bıçak, hançer, ok uçları; otağ şeklinde ağaç evler; tunçtan küçük hayvan heykelleri ve çeşitli hayvan tasvirleri Türk kültürünün bütün özelliklerini yansıtır.
    700 Saka Türkleri/İskitler, Step Bölgesinde Kimmerler’in yerini aldılar.
    700-330 Persler: Bir grup İranlı halk, batıdan gelip Basra Körfezi’nin kuzeyine yerleştiler imparatorluğun temellerini attılar, İran ulusunu oluşturdular ve o güne kadar ayrı olan halkları birleştirdiler. En son Pers krallar kralı III. Darius Kondoman, İskender’e üç kere, Issos, Gaugamela ve Heme
    dan’da yenilmiş olmasından dolayı onu affedemeyenlerce öldürüldü (330).
    624-543 Buda. din ve felsefi sistem kurucusu. Budizim’in kurucusu.
    6. yüzyıl Maveraünnehir’in Darius I ve Sirus zamanında İranlı Açamenidler tarafından istilası.
    586 Babilliler, Judah’ı işgal etti. Kudüs harab edildi, pek çok yahudi de Babil’e esir/sürgün olarak götürüldü.
    539 Filistin, Pers İmparatorluğu’nun bir parçası oldu.
    4. yüzyıl Sarmatlar, İskitler’i hakimiyetleri altına almaya başladılar.
    332 Büyük İskender Kudüs’ü aldı.
    329-328 Büyük İskender “zamanında Maveraünnehir’in istilası ve Semerkant’ın zaptı. Bu gelişme Baktria ve Sogd’un Yunanlı Selusidler’in hakimiyeti altına girmesi ile sonuçlandı.
    325-297 Hindistan’da Mauryan imparatorluğunun kurucusu Chandragupta Maurya’nın saltanatı.
    325-187/185 Hindistan’da Maurya İmparatorluğu’nün kuruluşu. Kurucusu Çandragupta.
    318 M.Ö. – 216 M.S. Hiyong-nular/Asya Hunları.
    305 Seleukos hanedanının kurucusu 305’te kendini kral ilan eder ve başkent olarak Antakya’yı seçer.
    3. M.Ö.-7. M.S. Ogurlar/Bulgarlar: Bulgarlar’ın ataları olan Ogurlar, Oğuzlarla kardeş olup, çok erken dönemde ayrılmış olduklarından, dillerinde de bazı fonotik değişiklikler olmuştur; Oğuz=Ogur z,r değişmesi ve Yılan=Dilom y,d değişmesi gibi. Belgelerden m.s. 2. y.yıl’da Batı Sibirya’da İdil (Volga)’e doğru uzanan bozkırlarda yaşadıkları anlaşılmaktadır.
    250 Partlar, Sogd Ülkesi’ni Yunanlılardan aldılar. Grekler’in elinde sadece Baktria bölgesinin yönetimi kaldı.
    221-210 Çin Si Huang Ti (Çe Huang Ti): Çin Seddini yaptırmıştır. Çin’in gerçek gücünü oluşturan, hatta tarihi Çin’i yaratan kişi
    210-174 Hunlar (Hunlar)’ın Çin’in batı sınırlarında belirmesi. Hun siyasi birliğinin kuruluşu ilk ve en büyük hakanı: Teoman ve oğlu Mete, kendilerine katılan kavimleri örgütler. Daha sonra âdet olduğu üzere bunları ikiye ayırırlar: Doğu kanadının yönetimi “Solun Bilge Kralı”na, yani doğunun kralına, veliahta verilir. Zira güneş ülkeye doğudan doğar, doğunun güneşin battığı batı üzerinde hükmü vardır. Doğu bölgeleri yaklaşık olarak yukarı Kerülen bölgeleridir. Batı kavimlerinin, yani Kangay ülkelerinin yönetimi “Sağın Bilge Kralına, yani batının kralına verilir. Ordularını binlik, yüzlük ve onluk bölüklere ayırırlar, daha sonra ardılları da aynı düzeni uygulayacaktır. Artık Çinlilere karşı büyük bir saldırı başlatmak için her yönden hazırdırlar.
    206 Çin’de Han Hânedanlığı kuruldu. Mete’nin Hun tahtına çıktığı tarihlerde Çin’de de Ts’inlerin (Kinler) kısa süreli hanedanlığı son bulmuş ve Hanlar (m.ö. 206-m.s. 230) egemenliklerini henüz yeni kurmuşlardır.

    201-199 Mete’nin Bozkır bölgelerinde Çin hakimiyetine son verişi: Çin’e yönelen Mete, Şansi’ye (Shanxi) girer, üç yıl içinde, Ma-i, Tai-yuan bölgelerini zapt ile Han sülalesinden Kao-ti’yi bozguna uğratıp yapılan bir andlaşma (m.ö. 201) ile Bozkır bölgelerinde Çin hâkimiyetine son verdi. Devamla Baykal’dan başlayarak İrtiş yatağına kadar olan bozkırları, daha batıdaki Ting-lingler’i, bazı Ogur kollarının bulunduğu arazileri, kuzey Türkistan’ı ve oradaki Vu-sunlar’ı zapt ile himayasine aldı. Büyük Hun (Türk) hükümdarı, sağlığında Asya kıtasında yaşıyan Türk soyundan hemen bütün toplulukları kendi idaresinde tek bayrak altında topladı. İmparatorluk sınırlarının doğuda Kore’ye, kuzeyde Baykal gölü ve Obi, İrtiş, İşim nehirlerine, batıda Aral gölüne, güneyde Çin’de Wei ırmağı-Tibet yaylası-Karakurum dağları hattına ulaştığı bu tarihlerde Hunlar’a tâbî olanlar arasında Moğollar, Tibetliler, Tunguzlar ve Çinliler de vardı. Mo-tun tarafından Çin hükûmetine gönderilen m.ö. 176 tarihli mektuptan anlaşıldığına göre, yalnız iç Asya’da Türk devletine bağlı kavim ve şehir-devletçiklerinin sayısı 26 idi ve hepsi, Tanhu’nun ifadesi ile “yay geren”lerle “tek bir âile” hâlinde birleşmişlerdi. Mete zamanında kesin şeklini almış olan Büyük Hun devleti, etnik yönden ve hâkimiyet anlayışı, sosyal yapısı, idarî ve askerî kuruluşları (sosyo-politik üniteler, devlet meclisi=toy, sağ-sol teşkilâtı, bilge eligler vb.), dini ve dünya görüşü ile, Türk milletinin tarih ve kültüründe feyizli etkilerini iki bin yıl sürdüren bir ana kaynak durumundadır. Bu itibarla, Türk ve dünya tarihinde çok büyük önem taşır.
    187-185 Son Mauryan imparatoru Brihadratha’nın saltanatı ve ölümü.
    177-176 Hunlar, Kansu’da (Gansu), Çin sınırında, Çinlilerin ve Batılıların daha sonra belirsiz bir tanımla Hint-İskitler (veya Toharistanlılar) olarak adlandırdıkları oldukça gizemli bir halk olan Yue-çi’lere (Yuezhi) saldırısı ve onları Kansu’dan çıkarmaları/sürmeleri. Yüeçi’lerin egemenliğinden kurtulan Kansu, Hun’ların egemenliğine girer ve Hun’lar Kansu’yla birlikte daha batıda bulunan toprakların bir kısmının, Balkaş Gölü’ne, belki de Aral Gölü’nün kuzeyine kadar uzanan tüm bozkırların, hakimi olurlar. Böylece Hun’lar Tarım Havzası, hatta Sogdiyana’ın kuzeyindeki büyük vahaların sınırlarına dayanmışlardır ve bu topraklara girme isteğine daha fazla karşı koyamazlar. Askerlerini bu topraklara sürerken hiçbir yardıma ihtiyaç duymazlar. Yalnızca varlıkları korku salmaya yeter ve Turfanlılar ve Kuçanlar boyundurukları altına girer. Böylece Hun’ların saygınlıkları artar, hatta bu durumdan yararlanırlar. Bu topraklarda refahlarının gerçek kaynaklarını buldukları açıktır ve Çin bunu fark etmekte gecikmez.
    174-161/160 Mete’nin oğlu ve ardılı Ki-ok (Lao-çang) dönemi.
    167-105 Hunlar’ın Yüeçileri bertarafı ve ardından genişlemeleri Çin’i tedirgin etmiş ve artık barış dönemi geride kalmıştır. Yeniden savaş başlar. II. yüzyılın ortalarından I. yüzyılın başlarına kadar sürekli savaşılır. Hun’lar önceleri saldıran taraftır. 167’de Şansi’ye (Shaarud) girerler; 158’de Şang’an’a (Tch’ang-ngan, Singan, Xian) saldırırlar; 144’le 142’de Ta-t’ong (Datong) yakınlarında Çin Seddi’ne saldırırlar; 129’da Pekin’in kuzeyindeki bölgeye girerler. Bu son büyük zaferleri olur. 129 yılında Hunlar son seferlerini yaparlar ve Çinliler savaşta üstün duruma geçmeye başlarlar. Vu-ti (Vudi)
     (140-87) Hunların yenilmez rakibi olacaktır. Vuti, büyük bir sefer düzenleyerek Gobi’yi geçer, Orhon’a varır ve jan-jyu’nun ülkesinin kalbine iner. On yıl sonra bu kez iki orduyla yola çıkar. Bir tanesi Şan-si’nin kuzeyinden yola çıkar ve Ongin’e varır; öteki Pekin’den yola çıkar, Orhon ve Selenga ırmaklarına varır. Kıskaca alınan Hun’lar büyük bir yenilgiye uğrar ve savaş alanında ordu komutanlarından pek çoğunu bırakarak geri çekilirler. Kansu’yu terk etmek zorunda kalırlar. Dertler hep üst üste geldiğinden savaşlar sırasında zaten çok yıpranan sürüleri, doğal afetler ya da salgın hastalıklar sonucunda telef olur (105).
    160-126 Ki-ok’un oğlu Kün-çin dönemi. Bunların Çinli prenseslerle evlenmeleri ve Çin hediyeleri ile kandırılmaları vb. sebeplerle Çin hileleri neticesi Hun devleti gittikçe güçten düşmeye başladı.
    141-128 Hunlar’dan kaçan Yüeçiler’in Grek-Baktria Krallığı’nı istilası ve buraya Toharistan adının verilmesi.
    138 Chang Chien başkanlığındaki ilk Çin Diplomatik heyeti, Fergana Vadisi’ne gitti.
    126 Vu-ti (141-87), Hun merkezi Kansu’yu işgal etti ve pek çok şehre garnizon kurdu. Artık buradan çok büyük kayıplar vermeden Tarım’ı işgal edip Pamir’e geçebilir ve Fergana’ya girebilir. Hun hakimiyetini yıkmak, İpek yolu’nu ele geçirmek için propaganda ve çeşitli planları tatbike başladı. Bu amaçla bir elçi/casus heyetine hazırlattırılan rapor, daha sonraki Çin siyasetine temel rehber vazifesi gördü. Sin-kiang, Yeni ülke adı verilen Doğu Türkistan topraklarının işgali ve Hun’larla aralarındaki savaş iki yüzyıl boyunca Çin dış politikasının en önemli konusu olur. Fakat bu işgal ağır bedeller sonucunda, uzun ve zorlu bir süreçten sonra gerçekleşir. Kahramanlıklar ve ender görülen bir direniş gerektirir, çünkü her şey yolunda gitmez ve işgal popüler olmaz. Bilinen idealist barışçı yaklaşımlarıyla pek çok Çinli aydın, entelektüel bu işgale karşı düşmanca tavır sergiler. Bu işgalin para ve insan hayatı açısından pahalıya patlayacağını boşuna anlatmaya çalışırlar. Ama Çin’in yayılmacı politikasının gerçek zanaatkarları askerlerin iradelerini sarsmayı başaramaz; askerler büyük imparatorluk idealini düşünmektedir, zararlı bulduklarında ve eserlerini tehlikeye düşüreceğini düşündüklerinde emirlere karşı gelmekten çekinmezler. Çin ordusunda aynı zamanda çok iyi politikacılar olan büyük komutanlar, Çin’in daha önce hiç görmediği yetenekte askerler vardır.
    126-117 Ordularını da Türk usulüne göre yeniden düzenleyen Çinliler karşısında başarısız olan Hunlar, Kansu’u kaybedince ağırlık merkezlerini Göbi’den, Orhun nehri bölgesine kaydırdılar (m.ö. 126-117). Artık Çinliler karşısında gerileyiş ve iç huzursuzluk giderek artmaya başlamıştır.
    121 General Ho Chu-ping komutasındaki Çinliler, Hunları yendi.

    119 201’de Mete tarafından yenilgiye uğratılan Tang-hu’nun soyundan gelen Vuhuanlar, Vu-ti’nin kazandığı büyük zaferlerden sonra Hun’ların egemenliğinden Çin egemenliğine geçtiler. Yeni efendileri tarafından yerleri değiştirilir ve Hun’ları kollamakla görevlendirirler. Hükümdarları yılda bir kere Çin sarayına rapor verir. Göğün Oğlu’nun emirlerine hiç olmadıkları kadar saygılı olan Vuhuanlar bu sıralarda yönetimlerinde neredeyse tamamen bağımsızdırlar; belki Siuan-ti (Xuandi, 73-49) dönemini bunun dışında tutmak gerekir, çünkü bu dönemde hareketleri kısıtlanır. Yıllıklar, daha sonra olduğu gibi bu dönemde de, Vuhuanlardan sadık halklar ve sınırların fedakâr koruyucuları olarak söz ederler.
    106 Çinliler ve İranlılar arasında diplomatik ilişkilerin kurulması.
    102 Çinliler’in Hokand’ı zaptı.
    2. yüzyıl sonu Saka Türkleri/Doğulu İskitler’nin Baktra’ya gelişi (2. yüzyıl sonu): Seleukosların işgali karşısında Part kralı II. Phrato’nun (137-128) Sakalardan yardım isteği üzerine Baktra’ya gelen Sakalar, tüm İran Platosu’nu işgal ederler. Fakat tüm siperlerinde saldırıya uğrayan Sakalar geri çekilmek zorunda kalır. Hilment Nehri boyunca inip Afganistan’ın güneyine, antik Dran-jiyana’ya sığınırlar. Bu toprakları o kadar benimserler ki bu tarihten sonra buraları Sakaların yurdu anlamında Sakaistan olarak adlandırılır, bu ad daha sonra değişime uğrayarak Seistan ya da Sistan olacaktır. Mithridate’e yenilen Sakalar güçlerinden ve saldırganlıklarından bir şey kaybetmezler. Yeni yurtlarına henüz alışmışken tekrar macera aramaya çıkarlar. 110’lara doğru Arahosya ve Sind’in efendisi olurlar. Maues’in hükümranlığında (90-53) Pencap, Kandehar ve bir olasılıkla Kapisa’yı işgal ederler, sonra Azes’in hükümranlığında (30-10) Matu-ra’ya kadar yayılırlar. Hindistan kralları olan Sakalar, İran prensleri, hatta Helen uygarlığıyla bütünleşmiş İran prensleri olarak kalmayı sürdürmüşlerdir. İran ve Yunan kültüründen etkilenirler ve paralarının üzerine Yunan tanrı ve tanrıçalarının tasvirlerini bastırırlar. Genel inanışa göre Aziz Thomas, Gondophares’in sarayında (19-45) yaşar ve onu Hıristiyan olmaya ikna eder.
    63 Filistin Roma İmparatorluğu’nun eline geçti.
    55-48 Hun (Hiyongnu) Tahtında kriz ve Hunlar’ın ikiye bölünüşü: Hu-han-ye ve Çi-çi, ölen Şanyü’nun yerini almak için kıyasıya mücadeleye girişirler. Çi-çi’nin daha fazla şansı olduğu düşünüldüğünden, Hu-han-ye Çinlilerin desteğini alır ve saraya gider. 48’de rakibini saf dışı edip kendini Çin desteğinde resmi olarak hükümdar ilan eder. Çin’e tabi olarak 43’te Tola, Ping-çu ve Orhon bölgelerine yerleşir. Doğu Hunları, Hu-han-ye’nin 31 yılında ölümünden sonra da Çin’e tabiiyetini sürdürdü. Taki Yu Tanhu (m.s. 18-46) zamanında Çin’e karşı istiklâlini yeniden kazanana dek.
    46 (51) Çin saldırı ve istilaları sonucu Hunlar zayıflayınca Vuhuanlar, eski düşmanlıklarını yeniden hatırladılar ve onlara saldırırlar. m.ö. 46’da Hunlara korkunç bir darbe vurarak en büyük başarılarını kazandılar. Çin sarayına, düşmanlarından edindikleri ganimetleri, kızları, sığırları, atları, kaplan, leopar ve samur kürklerini sunmaktan da büyük bir onur duyarlar. Bu darbenin ardından Hunlar iki Ordu’ya bölündü. Doğu’dakiler Çin’e tabi oldular.

    36 Batı Hun lideri Çi-çi’nin ölümü: Çi-çi, hükümranlığını tanıyan ve kendisine sadık kalanlarla batıya çekilir. Yolda Vusunları yener, Çu ve Talas bölgelerine yerleşir (41). Bölge krallarına karşı parlak zaferler kazanır, Sogdiyana’ya girer ve Fergane, Baktria (Belh) havalisini kendine bağladıktan sonra, Çin kaynaklarına göre, An-si bölgesini yâni güney-batı sınırları tâ Anadolu’ya kadar uzanan Part imparatorluğu’nun kuzey-doğu kısmını zapt etmek için plânlara başladı. Fakat Çi-çi bunu gerçekleştiremedi, zira Vu-sun ve Kang-kü devletinin desteğindeki Çin ordusu Hun merkezine saldırarak, başkenti tamamen tahrip etti (m.ö. 36) Çi-çi’nin batıda büyük bir Hun imparatorluğu kurma düşüncesi 36’da Çinlilerin eline düşep, hapis ve arkasından da idam edilmesiyle suya düştü. Çi-çi ulusu buradan hareketle sürekli kuzeye ve oradan da batıya giderek dörtyüz yıl sonra, m.s. 374’te Balamir Han komutasında tarih sahnesine yeniden çıkacaklardır (Avrupa Hunları). Don ve Tuna ırmağı’nı geçecekler, Gotları ve Alanları sıkıştırarak Batıda büyük Kavimler Göçü’ne neden olacaklardır.

  1. #1 Grandboss06
    Nisan 7th, 2011 at 04:02

    cok gercekci bulmadim.teoman ile mete disinda bi duzgun isim yok turklerin ataerkil bi toplum olmasi biraz realite aratiyor.anlatilan hersey cin kaynaklarina dayandiriliyor..bilindigi gibi cin tarihi asli astari olmayan uydurma efsanelerle dolu

    Cevap Yaz.Post Reply
  2. #2 Admin
    Nisan 7th, 2011 at 04:26

    Merhaba Grandboss06,
    Konuya yaklaşımınız tabiki özgür ifadenizdir. Lakin yukarıda okuduğunuz bilgiler Türk Tarihi Ansiklopedisi 1. Cilt, Türk Tarihi Kronolojisi / Şevket Koçsoy (Karadeniz Teknik Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi) öğretim görevlisi tarafından kaleme alınmıştır.

    Bu ilgili yazıyı hazırlarken yararlandığı kaynaklar aşağıda listelenmiştir. Gerisi sizin bakış açınıza bağlıdır. Yönetim olarak herkesin fikrine saygı duyduğumuz gibi aksini iddia eden belgeleriniz varsa bizimle paylaşmanızı diliyoruz.
    ————————————————————-
    ARAT, R. R., 1987, “Türklerin Yaşadıkları Yerler ve Sayıları”, Türk Kültürünü Araşt. Ens. Makaleler, c. 1, s. 988-993, Ankara.
    ARDEL, A., 1965, “Türklerin Yeryüzüne Dağılışı ve Bulundukları Sahaların Coğrafi Hususiyetleri”. Türk Kültürünü Araşt. Ens. Konferanslar, s. 20-26, Ankara.

    BRZEZINSKI; Zbigniew, 1998, (Çev. E. Dikbaş, E. Kocabıyık), Büyük Satranç Tahtası-Amerika’nın Önceliği ve Bunun Jeostratejik Gerekleri. Sabah Kitapları dizisi 68, Çağdaş Bakışlar Dizisi 18, İstanbul.
    DOĞANAY, H., 1995, “Cumhuriyetin 70. Yılında Türk Dünyası’nın Siyasi Sınırları.”, Doğu Coğrafya Dergisi, Sayı. 1, Erzurum.
    DOĞANAY, H., 1995, XXI. Yüzyıla Girerken Türk Dünyası. Atatürk Üniv. Yay. No. 793, Türkiyat Araş. Ens. Yay. No. 1, Araş. Seri. No. 1, Erzurum.
    FULLER, G. E. -LESSER, I. O., 1994, Turkey’s New Geopolitics: From the Balkans to Western Chine. Westview Press, 197 s., ISBN: 0-8133-8659-4.
    GÖNEY, S., 1993, Siyasi Coğrafya, İ. Ü. Ed. Fak. 103. İstanbul.
    GRENARD, F., (Çev. Orhan Yüksel), 1992, Asya’nın Yükselişi ve Düşüşü. M. E. B. Yay. İstanbul.
    GROUSSET, R., (Çev. M. Reşat Uzmen), 1980, Bozkır İmparatorluğu. Ötüken Yayınevi, Yayın No. 155, Kültür Serisi. 26, İstanbul.
    GÜNEL, K., 1997, Coğrafyanın Siyasal Gücü. Çantay Kitabevi, İlaveli 2. Baskı, İstanbul.
    İLHAN. S., 1993, Türkiye’nin ve Türk Dünyasının Jeopolitiği. Türk Kültürü Araş. Ens. Yay. No. 134, Seri No. VIII, Sayı. A. 1, Ankara.
    KENNEDY, P., 1998, Büyük Güçlerin Yükseliş ve Çöküşleri. (Çev. Birtane Karanakçı, 7. baskı), Türkiye İş Bankası Kültür yayınları, genel yayın No 306, Tarih dizisi 22, Ankara.
    MANSEL, P., 1995, (Çev. Şerif Erol-1996), Dünyanın Arzuladığı Şehir: Konstantinopolis 1453-1924. Sabah Yay. Olaylar-İnsanlar Dizisi, İstanbul.
    MONTAQU, L., 1717-18, (Çev. Aysel Kurutluoğlu), Türkiye Mektupları. Tercüman 1001 Temel Eser, No. 12, İstanbul.
    ÖZEY, R., 1996, 21. Asrın Ufkunda Türkiye. Marifet yay. No. 122, Fikir kitapları Dizisi 8, İstanbul.
    ÖZEY, R., 1996, İslâm Dünyası. Erkam Yay. No. 111, İstanbul.
    ÖZEY, R., 1997, Dünya Denkleminde Orta Doğu (Ülkeler-İnsanlar-Sorunlar). Özeğitim yayınları No. 9, İstanbul.
    ÖZEY, R., 1997, Dünya Platformunda Türk Dünyası. Özeğitim yayınları No. 11, İstanbul.
    ÖZEY, R., 1998, “Dünya Hakimiyet Teorileri ve Merkezi Türk Hakimiyet Teorisi. ” Tarih ve Medeniyet Dergisi. İstanbul.
    ÖZEY, R., 1998, “Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin Dünü, Bugünü ve Geleceği.” Tarih ve Medeniyet Dergisi. İstanbul.
    ÖZEY, R., 1998, Jeopolitik ve Jeostratejik Açıdan Türkiye. Marifet Yay. No. 149, Fikir Kitapları Dizisi 11, İstanbul.
    ÖZEY, R., 1999, Siyasal ve Sosyal Açıdan Türkiye. Marifet Yay. No. 155, İstanbul.
    PALMER, A., 1995, (Çev. B. Ç. Dişbudak) Osmanlı İmparatorluğu Son Üç Yüz Yıl Bir Çöküşün Yeni tarihi. Sabah Kitapları, Gençlik Yayınları, İstanbul.
    PİRİ REİS, (Haz. Yavuz Senemoğlu) Kitab-ı Bahriye-Denizcilik Kitabı 1 ve 2. Tercüman 1001 Temel Eser, İstanbul.
    SERTKAYA, O. F., 1987, “Türk Adı.” Tarihte Türk Devletleri, Cilt 1, Ankara Üniv. Yay. No. 98, s. 3-6, Ankara.
    VURAL, H. V., 1981, Dünya Dengesine Tesir Eden Jeopolitik Kavramlar-Görüşler ve Türkiye. Kemal Matbaası, İstanbul.

    Cevap Yaz.Post Reply
  3. #3 Aheste
    Nisan 21st, 2011 at 11:52

    Merhaba bilgiler çok yararlı oluyor fakat videolu anlatımında olması mümkünmü?

    Cevap Yaz.Post Reply
  4. #4 Admin
    Nisan 24th, 2011 at 14:50

    Merhaba Aheste, sitemiz gün geçtikçe kendini geliştirmektedir. Tarih ve Türk Tarihi kısımlarda ileriki zamanlarda tabiki videolu anlatımlar yapılacaktır. Sabrınıza sığınır destekleriniz için teşekkürlerimizi iletiyoruz.
    Tarih.gen.tr yönetimi

    Cevap Yaz.Post Reply
Yorum Yazin


sitemap
site ekle