a) Birinci Üç İmporatorlar Ligi

Bismarck Alman milli birliÄŸini kurmak için 1866′da Avusturya’yı
savaş alanında yenerken, bu Alman devletinin ilerde kendisine lazım
olacağını görmüş ve ona yenik bir devlet muamelesi yapmamıştı.
1866′dan sonra da Avusturya ile münasebetlerini geliÅŸtirmeye ehemmiyet
vermişti. Hele 1871 ve 1872 yıllarında, iki devlet İmparatorlarının
karşılıklı ziyaretleri ile bu münasebetler daha da gelişmiştir. Almanya
ve Avusturya-Macaristan arasındaki münasebetlerin bu hızlı
gelişmesini Rusya endişe ile izlemiştir. Çünkü iki devletin münasebetlerinin
yakınlaÅŸması, Rusya’nın güneyinde güçlü bir Pan-Cermen
blokunun kurulması demekti. Bu blokun ağırlığına karşı Rusya
bir denge formülü bulabilir miydi?
Bu konuda ilk akla gelen, bir Panislav blokunun kurulması olabilirdi.
Fakat o tarihte Balkanların slav milletleri henüz bağımsızlıklarını
almamışlardı ve Osmanlı İmparatorluğunun egemenliği altında
idiler. Böyle olunca Panislav blokunun kurulması uzun zaman
alacak bir mesele oluyordu.
Ä°kinci imkan, Rusya’nın Fransa ile bir cephe birliÄŸi ve bir blok
kurmasıydı. Lakin Rusya bunu göze alamadı. Çünkü Fransa’nın bu
sırada tek arzusu Almanya’dan intikam almak ve bir intikam savaşına
gitmekti. Halbuki Rusya, Almanya ve Avusturya ile bir savaşı
düşünmüyordu. Öte yandan, Fransa 1871 yenilgisinden yeni çıkmış
ve zayıftır. Bundan dolayı, Pan-Cermen bloku karşısında Fransa,
Rusya için bir denge unsuru olamazdı.

(daha fazla…)

A) Avrupa’da Alman üstünlüğü: 1871-1890
Alman İmparatorluğunun kurulmasından sonra, bilhassa İmparotorluk
BaÅŸbakanı Bismarck’ın izlemiÅŸ olduÄŸu diplomasi, Almanya’ya,
Bismarck’ın baÅŸkanlıktan ayrıldığı yıl olan 1890 yılına kadar, kesin
bir diplomatik üstünlük kazandırmış ve bunun neticesi olarak da,
Almanya’nın etrafında Üçlü Ä°ttifak dediÄŸimiz bir kuvvetler bloku ortaya
çıkmıştır.
Bismarck, 1870-1871 savaşında Fransa’yı ağır bir yenilgiye uÄŸratıp
18 Ocak 1871′de Alman Ä°mparatorluÄŸunun kuruluÅŸu ilan edildikten
sonra, içerde ve dışarda olmak üzere iki önemli problemle karşı
karşıya kaldı.
Birinci mesele, gerçekleştirilmiş olan Alman milli birliğinin sağlam
temellere oturtulması idi. Alman birliği, İtalyan birliğinin aksine,
diÄŸer Alman devletlerinin Prusya’ya kendiliÄŸinden katılması ile gerçekleÅŸmiÅŸ
deÄŸildi. Prusya’nın, sırasiyle, Danimarka, Avusturya ve Fransa
karşısında kazandığı askeri başarılar Alman devletlerini birliğe katılmak
zorunda bırakmıştı. Bilhassa, katolik güney devletleri için bu
çok daha doÄŸru idi. Yani, güney devletleri birliÄŸe, Fransa’nın desteÄŸinden
yoksun kaldıkları için, adeta istemiye istemiye katılmışlardı.
Şu halde Alman birliği çok sağlam temellere oturmuyordu. Birliğin
temellerinin sağlamlaşması için ancak zamanla güçlenecek bir
kaynaşmaya ihtiyaç vardı. Böyle olunca, Bismarck için dışarda ciddi
mesele çıkmamalı veya çıkarmamalı ve dıştaki bu barış devresinden
yararlanarak, birliğin iç yapısını kuvvetlendirmeliydi. Demek ki,
dış münasebetlerde barışın egemen olması, birliğin güçlenmesi için
zorunlu idi.

(daha fazla…)

1871-1914 Devresi

Daha önce de belirttiğimiz gibi, 1871-1914 devresi, artık Fransız
Ä°htilali tesirlerinin geride kaldığı ve Avrupa’da diplomatik münasebetlerin
ve bu münasebetler içindeki mücadele ve çatışmaların
yoğunluk kazandığı safhadır. Devrenin bu niteliğinde, İtalyan ve Alman
milli birliklerinin kurulması, fakat özellikle ve birinci planda Alman
İmparatorluğunun bir kuvvet olarak sivrilmesi başlıca rolü oynamıştır.
Diplomatik münasebetlerin bu yeni yapısı ve bu yapı içindeki
gelişmeler, daha sonra açıklayacağımız sömürgecilik mücadelelerinin
de ilavesi ile, 1914 yılında genel bir dünya savaşına varmıştır.
Olayların gelişmesine baktığımızda, 1871-1914 devresi tabii olarak
üç kısma bölünmektedir. Bunlar;

(daha fazla…)