Tarih Forum, Tarih, Forum Tarih, Forum, Tarih Portalı
Kapat
   

Geri git   Tarih Forum, Tarih, Forum Tarih, Forum, Tarih Portalı > Osmanlı Tarihi > Osmanlı Kuruluş Dönemi

Osmanlı Kuruluş Dönemi Kuruluş Dönemi Siyasi, Sosyal ve Askeri Gelişmeler.

Yeni Konu aç Cevapla
 
Seçenekler Stil
Alt 18 Kasım 2014, 14:31   #1
Founder
Tarih - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
 
Üyelik tarihi: 10 Nisan 2010
Bulunduğu yer: Olympus
Konular: 920
Mesajlar: 1.413
Aldığı Beğeni: 6
Beğendikleri: 27
Tarih isimli Üye şuanda  online konumundadır
Standart Osmanlı Beyliği'nin Kuruluşu ve Gelişimi

Osmanlı Beyliği'nin Kuruluşu ve Gelişimi

Bu makaleyle aşağıdaki bilgilerin kazandırılması hedeflenmiştir:
  • Osmanlı Devleti’nin kurulusu öncesinde Anadolu’ya göç dalgaları üzerinde durulacaktır.
  • “Gaza” kavramının, Osmanlılar tarafından nasıl algılandığı ve kullanıldığı anlatılacaktır.
  • Osmanlı Devleti’nin Rumeli’ye yayılması ve Balkanlar’da ilerlemesinin nasıl olduğu ifade edilecektir.
  • Osmanlı ilerleyişi sırasında Balkanlar’daki siyasi, ekonomik ve sosyal durum anlatılacaktır.
-
Osmanlı Beyliği’nin küçük bir Türkmen aşiretinden nasıl Tuna’dan Dicle’ye ve Nil’e uzanan bir büyük imparatorluk haline geldiğini anlayabilmek için kuruluş döneminin bazı özelliklerini akılda bulundurmak gerekir. Kuruluş süreci 3 önemli unsura dayanır:

1. Anadolu'nun Oğuz/Türkmen göçüyle Türkleştirilmesi;
2. Osmanlıların, gayrimüslimlerle ilişkilerde benimsediği “Gaza” modeli;
3. Osmanlıların ele geçirdikleri kentlerin uluslararası ticaret yolları üzerinde olması nedeniyle oluşan sermaye birikimi.

1. Oğuz Göçleri

Anadolu’ya baslıca 2 göç dalgası vardır:

(a) Selçukluların önderliğinde 1015-1020 tarihlerinden başlayarak Azerbaycan üzerinden Anadolu’ya akınlar ve 1071’den sonra hızlı yerleşme.

(b) Daha büyük dalga 1220’den itibaren Moğol akınlarının önünden kaçarak gelen Oğuzların Azerbaycan ve Anadolu’ya yerleşmesi.

XIII. yüzyıl sonundan itibaren Anadolu’nun büyük bölümünün Türkler tarafından ele geçirildiğini ve Türk-İslam kültürünün bu bölgede egemen olmaya başladığı görülmektedir.

Ancak XIII. yüzyılda Moğol istilası Anadolu içlerinde de durmamış ve Türkmenlerin bir bölümü “uç” lara yani Bizans (Doğu Roma) sınırına kaçmak zorunda kalmışlardır.

Mesela 1240’larda Malatya civarında bulunan Germiyanlar, 1260’da Kütahya çevresine göçüp orada Germiyanoğulları Beyliğini kurdular.

Aynı tarihlerde Osman Gazi’nin babası Ertuğrul da Kayı aşiretiyle birlikte Eskişehir-Sakarya bölgesine (aşiret Kütahya Domaniç yaylasını kullanmaktaydı) göçtü.

Moğol hakimiyetine karsı zaman zaman büyük Türkmen isyan hareketleri gelişmiş, ilk kez bu isyanlarda Moğollara karsı Türkmen beylikleriyle Memlûklar arasında işbirliği denemeleri olmuş, bu ortak direniş sırasında Türkmenler İslam-Gaza ideolojisini geliştirmişlerdir.

Selçuklu devletinin üç sınır (uç) bölgesi vardı:
  • Akdeniz
  • Karadeniz
  • Batı
Bu üç sınır bölgesinin basında da Selçuklu Sultanı’nın atadığı bir emir (bey) bulunuyordu. Bu uçlarda Türkmenler yerleşikti ve Moğol istilasının merkezi otoriteyi sallamasının da etkisiyle oldukça özerk bir yapı oluşturmuşlardı.

Uçlardaki daha çok göçebeydiler, çadırda yasıyorlardı. Yeseviyye ve Babaiyye gibi Ota Asya kaynaklı dinsel akımlar etkiliydi. Bizansla ilişkilerinde Alp, Alperen adlarında gaziler ön plandaydı. Dinsel yasama ise heteredoks dervişler (Abdallar) yön veriyordu. (Yani, Orta Asya gelenekleriyle İslam inancını bir araya getirmekteydiler).

Batı uç beyliğinde Kayılarla birlikte, Menteşe, Aydın, Germiyan, Saruhan ve Karesi beylikleri vardı.

Bu beyliklerle Selçuklu Sultanları arasında gevsek bir ilişki söz konusuydu. Zaten Anadolu Selçuklu Sultanları Moğolların vesayeti altına girmişti. 1284’de Moğollar Sultan Mesud’u Konya Selçuklu tahtına oturttu. Selçuklu Sultanı kendi otoritesine boyun eğmeyen batı Türkmenlerine özellikle Germiyanlara karsı harekata girişince uç beyleri daha batıya, Bizans içlerine yayılmaya ve yeni Bizans topraklarını fethetmeye başladılar.

Önce Kayı aşiretinin, sonraki adıyla Osmanlı Beyliği’nin, diğer beyliklerden farklı olarak bir devlete ve imparatorluğa dönüşmesinin, kuruluş dönemindeki iki özellikle açıklamak mümkündür; Gaza geleneği ve İsabetli göç politikaları. Cihat yani “kafirlere karsı kutsal savaş” fikri İslam’ın ilk yıllarında yoğun biçimde benimsenmişti ve İslam Devleti’nin Maveraünnehir’e, İspanya’ya ve Kuzey Afrika’ya yayılmasının ana motorlarından biriydi. Ancak bu büyük coğrafyada nispi statüko sağlanınca İslam devletleri gaza ideolojisinden uzaklaştılar ve mevcut sınırlar içinde varlıklarını sürdürmeye çalıştılar.

Gaza fikrinin tekrar canlanması 2 ateşleyiciyle oldu.
  1. XI. yüzyılda başlayan Haçlı Seferleri,
  2. XIII. yüzyılda yaşanan Moğol istilası.
Selçuklu, Türkmen, Memlûk gibi unsurlar bu güçlere karsı savunma pozisyonuna girdiler.
Dışarıdan gelen baskılar arttıkça, özellikle Türkmen abdallarının da etkisiyle gaza düşüncesi hız kazandı.

Bu yükselen Gaza ortamında Osmanlı beyliğinin bulunduğu coğrafi ortam bu beyliğin genişlemesinde etken oldu. Zira Bizans'la sınır olan Kayılar Osman Bey’in önderliğinde Bizans içlerine akınlar düzenlemeye başladılar. Söğüt’te üstlenen beylik önce Bizans’tan Karacahisar’ı aldı. (Eskişehir’e 7 km) (1288). Karacahisar’ın fethinden sonra Osman Gazi “bey” sıfatını kullanmaya başladı. Bu Selçuklulardan bağımsızlığın ilk işaretiydi. Bir iddiaya göre Karacahisar fethinden sonra Osman Gazi’ye “Sancak Beyi” unvanını veren Selçuklu Sultanı’dır. Bu daha evvel bahsettiğimiz hikaye tipi vakayinamelerde anlatılır. Aslı bilinmemektedir.

Osman Gazi’nin ele geçirdiği yeni bölgelerde kurduğu yönetsel yapı Beyliğin güçlenmesinde önemli bir etken oldu. Osman Gazi genellikle var olan siyasi ve mali yapılanmayı korudu. İdarecileri ise kendi beyliğinden atadı. Bu yüzyıllardır süren kurumların sadece isim ve küçük değişikliklerle Türkmen gelenekleri içinde eritilmesine yol açtı ve devleti köklü temellere oturttu.

Daha önceki Arap istilalarından farklı olarak Türkmenler ve özel olarak Osmanlılar ele geçirdikleri yerlerdeki gayrimüslim halka son derece iyi davrandılar. Yağma yerine himaye ve vergiye bağlamayı tercih ettiler. Fethedilen yerlerdeki Hıristiyan halkı bulundukları yerde bıraktılar, zorla şehirlerden çıkartmadılar. Buna istimalet (gönül alma) deniliyordu. Osmanlılar, Hıristiyanları bulundukları yerden çıkartmamakla birlikte Anadolu’nun içlerinden gelen Türkmenleri de yoğun biçimde yeni fethedilen yerlere yerleştirmiştir. Böylece bölgenin Türkleşmesini ve Müslümanlaşmasını sağlamışlardır. (Bulgaristan, Makedonya, Selanik, Manastır Türkleri, Kıbrıs Türkleri).

Osmanlı Beyliği’nin İstanbul-Konya ve Ortadoğu ticaret yolunun üzerinde olması, kervanlardan ve pazarlardan alınan vergilerle, iktisadi açıdan da sağlam bir zemine oturmasını sağlamıştır.

Osman Gazi, 1299’da Bilecik, Yarhisar, İnegöl ve Yenişehir tekfurluklarını ele geçirdi. Bir iddiaya göre bu fetihlerden sonra Osman Gazi kendi adına hutbe okutmuş ve bağımsızlığını ilan etmiştir. Bu iddianın doğruluğunu kabul edip 1299’da Osmanlı Beyliği’nin bağımsız olduğunu söyleyelim. Bundan sonraki hedefi, bir dönem Anadolu Selçuklu Devleti’nin de başkenti olan İznik’tir. İznik’i 1301’de kuşattığında, (ama alamadı) Bizans İmparatoru tarafından gönderilen, o zamana kadar ki en ciddi ordu karsısında Bafeus (Koyunhisar) savasını kazandı. Bir imparatorluk ordusuna karsı kazanılmış ilk zafer Osman Bey'i Türkmenlerin ve Bizanslıların saygı duyduğu karizmatik bir Bey haline getirdi. Dolayısıyla bir uluslararası tanıma gerçekleşti. Rivayete dayalı 1299 yerine, Koyunhisar Zaferi’nin kazanıldığı 27 Temmuz 1301’i Osmanlı devletinin asıl kuruluş tarihi olarak kabul eden tarihçilerin sayısında son dönemde bir artış gözlenmektedir.

Koyunhisar Savası sonrasında, Bizans Osman Bey’i (Gazi) öylesine önemsemiştir ki, onun fetih ve başarılarını durdurmak için İran’da bulunan Gazan Han ve Olcaytu Han’ın (Moğol), doğudan Osmanlılara saldırmaları için Bizans prensesleriyle evlenmelerini teklif etmiştir. Evlenme, ileride Osmanlıların da sıklıkla başvuracağı, o dönemin en önemli ittifak kurma yöntemlerimden biriydi.

Dolayısıyla ünlü tarihçi Paul Wittek’in de belirttiği gibi gaza (ya da kutsal savaş) Osmanlı’nın bir “raison d’etre”i (varlık nedeni) olmuştu. İlerleyen yüzyıllarda, Gaza politikasının terk edilmeye başlanmasıyla birlikte Osmanlı Devleti’nin bir durgunluğa gireceğini göreceğiz.

Kuruluş döneminde diğer beylikler de gaza politikaları güttüler ama 1330’lardan itibaren gaza yerine Bizans’la iyi geçinip, ticaret yaparak zenginleşmeyi tercih ettiler. Bu ise uç beylikleri için tercih edilmemesi gereken bir seçenekti. Sonuçta atalete, daha da önemlisi taraftar kaybetmelerine yol açtı. Osmanlılar ise, Bizans’la sürekli cihat halindeki kalarak, Türkmenlerin büyük desteğini kazandı.

Kuruluş döneminde Osmanlılara özgü bir diğer önemli bir üstünlük, Osmanlıların başlangıçtan itibaren, diğer beyliklerdeki gibi - eski bir Türk geleneği olan- üleştirme (paylaştırma) mekanizmasını benimsememiş olmalarıdır. Osmanlıda toprak yeni hükümdara bir bütün olarak geçer, böylece devlet bölünerek güç kaybetmezdi.

Osmanlı Beyliği’nin hızla gelişmesinde unutulmaması gereken bir unsur da Bizans’ın siyasi ve askeri bakımdan içinde bulunduğu zayıf durumdur. Taht kavgaları nedeniyle merkezi otorite güç yitirmiş ve merkeze uzak tekfurluklar neredeyse bağımsız birimler olarak ortaya çıkmıştır. Osmanlı Beyliği’nin bu küçük kent devletçiklerini birer birer yutması zor olmamıştır. Kuskusuz, Bizans’ın olduğu kadar, tüm Balkanların içinde bulunduğu ekonomik, sosyal ve dolayısıyla siyasal karmasa da, Osmanlıların ilerlemesini kolaylaştıracaktır.

BATIYA İLERLEME RUMELİYE GEÇİŞ

Osmanlı Beyliği’nin kuruluş aşamasındaki en önemli sıçraması ve onu diğer beyliklerin önüne geçiren en önemli gelişme Rumeli’ye, yani Bizans’ın Avrupa kıtasındaki topraklarına geçiştir. Rumeli’ye geçiş son derece sistemli bir ilerleme sonucunda olmuştur.

Osman Gazi’nin oğlu Orhan Gazi (Bey) döneminde önce Bursa’nın (1326) ardından 1331’de İznik’in ve 1337’de İzmit'in fethedildiğini görüyoruz. Yani Türkler Anadolu tarafından İstanbul Boğazı’na dayanmışlardır. Fakat Rumeli’ye geçiş Bizans'ın hala güçlü olduğu bu bölgeden olmamıştır. Orhan Gazi’nin büyük oğlu Süleyman Pasa 1352’de Çimpe Kalesi’ni, savaşla değil, diplomasiyle ele geçirmiştir.

Bizans’ta 1345’te, daha önce de sıklıkla görüldüğü gibi taht kavgası vardı. John Cantacuzene (Kantakuzenos) ile İmparator John Paleologue arasında kavga kızışmıştı. Cantacuzene Orhan Gazi’den askeri yardım istedi ve karşılığında kızı Thedora’yı Orhan Gazi’ye gelin vermeyi önerdi. Bu önemli bir tekliftir. Böylece Osmanlı hükümdarı müstakbel Bizans imparatoruyla akraba olacaktı. Evlenme yoluyla devletlerarası ilişkilerin gelişmesi eski çağlardan beri izlenen bir yöntemdi. Orhan Gazi teklifi kabul etti ve 6 bin askerle Cantacuzene’ye yardım etti. Böylece Cantacuzene tahta çıktı. Orhan ile Thedora 1346’da evlendi. Ardından 1347’de Cantacuzene ve Palaologue ortak imparator ilan edildi.

1352’de Sırp kralından gelen tehdide karsı zayıf Bizans doğudaki akrabasından bir kez daha yardım istedi. Bu kez Rumeli’de bir kale karşılığında (Çimpe) bu yardım verildi ve aynı yıl Süleyman Pasa Çimpe’yi aldı.

Osmanlılar Çimpe’yi sadece bir askeri üs olarak değil, Rumeli’ye yayılmak için bir sıçrama tahtası olarak gördüler. Hızla Anadolu’dan getirilen Türkmenler bu çevreye iskan ettirildi. Osmanlılar 1354’de Gelibolu’yu işgal ettiler, beş yıl içinde de bütün Güney Trakya’yı fethettiler. Buraya Türkmen nüfusunu yerleştirdiler.

BALKANLAR'DA İLERLEME

Avrupa'da Genel Durum

Osmanlı Devleti’nin Rumeli’ye geçip tüm güney Trakya’yı ele geçirdiği yıllarda Avrupa’nın ve özellikle Balkanlar’ın içinde bulunduğu duruma bir göz atmak gereklidir. Böylece bu ilerlemenin nispeten kolay olmasının nedenlerini anlayabiliriz. Üç neden öne çıkmaktadır:

1- Balkanlar’da köylüler ağır vergiler altında eziliyordu. Balkanlar’a özgü olarak köylü sadece tahıl vergisi vermiyor buna ek olarak haftada 2-3 gün senyör için zorunlu çalışma (angarya) yükü altındaydı. Bu da senyör-köylü (serf) ilişkisinin gerginleşmesine yol açmıştı.

2- Özellikle XII. ve XIII. yüzyıllarda görülen veba Batı Avrupa’yı olduğu kadar Balkanlar’ı da etkilemişti. Nüfus azalmış ve başka bölgelere göçler yaşanmıştı.

3- Ortodoks Bizans ile Katolik Batı Avrupa arasında siyasal gerginlik özellikle IV. Haçlı Seferi’nin yaşandığı 1204’ten sonra doruğa tırmanmıştı. Çünkü Kudüs’e doğru yola çıkan Haçlılar, İstanbul’u işgal etmiş ve uzunca bir süre yönetmişlerdi.

İste bu ortamda Türklerin Güney Trakya’da ilerlemeleri kolay oldu. Bu ilerleme karsısında ilk ciddi tepki 1359’da Papa’dan geldi. Bizans siyasal anlaşmazlıklara rağmen Papa’dan askeri destek talep etmişti. O da Türklerin, Venediklilerin, Cenevizlilerin ve Fransızların ticaret yollarını tehdit eder hale geldikleri ve iki yandan İstanbul’un kapılarına dayandıkları gerçeğinden hareketle, Pierre Thomas adlı bir soylunun yönetimindeki orduyu Osmanlıların üzerine yolladı. Bu olay pek çok tarih kitaplarında geçmez, atlanmıştır. Ama Osmanlılara karsı ilk haçlı seferi budur.

Pierre Thomas 20 kadırgalık bir donanmayla Çanakkale Boğazına geldi ve Lapseki’ye çıkartma yaptı. Fakat bunu önceden haber alan ve pusu kuran Osmanlı kuvvetleri ani bir saldırıyla Haçlı kuvvetlerini bozguna uğrattı. Bu basarı Osmanlıların Trakya’dan kolay kolay çıkarılamayacağını gösterdiği gibi Edirne’ye doğru rahatça ilerlemelerini de kolaylaştırdı.

Edirne'nin Fethi

Sultan Orhan’ın küçük oğlu Murad, ağabeyinin (Süleyman) ölümünden sonra Rumeli’deki fetihlere kumanda ediyordu. Bu harekatta, en büyük yardımcısı gaza geleneği içinde büyük tecrübe kazanmış Lalası Şahin Paşa’ydı. Şehzade Murad ve Lala Şahin Pasa 1361’de Rumeli’deki en önemli Bizans kentlerinden Edirne’yi fethetti. Aslında bu fetih Osmanlı ordusunun Edirne’ye ilk girişi değildir. 1352’de Sırp Kralı Stefan Dusan’ın Bizans’a saldırısı üzerine, Cantacuzene, Orhan Gazi’den yardım istemiş, Orhan Gazi de Çimpe kalesi karşılığında bir orduyu Bizans’ın yardımına göndermişti. İste Süleyman Pasa komutasındaki bu ordu Bizans ordusuyla birlikte Edirne’yi Sırplardan geri almış ve kente girmişti. Fakat daha sonra güneye doğru çekilmişti. Bu olay Bizans’la önemli bir askeri ittifaktır. Gaza geleneğine rağmen Osmanlı devletinin kurulusundan itibaren pragmatik bir dış politika izlediğinin en önemli göstergelerindendir. Bizans’la ittifak yaparak hem Sırpları bölgeden püskürtmüşler hem de Rumeli’ye büyük bir orduyla rahatça geçme imkanı bulmuşlardır. Bu tarihten sonra da buradan çıkmamışlardır.

Çimpe ve Gelibolu’nun fethinden Edirne’nin fethine kadar (1353-1361) Osmanlı fetihleri devam etmiş ancak 1357-1359 dönemi bir duraklamaya sahne olmuştur. Bu duraklamanın nedeni Bizans’ın, Osmanlı ilerlemesini orduyla durduramadığı için, tarihte sık da kullanılan bir yönteme başvurarak Sultan Orhan’ın oğlu Şehzade Halil’i kaçırıp İstanbul’da rehin almasıdır. Şehzade Halil'e zarar verilmesini engellemek için Rumeli’deki faaliyetlere bir süre ara verilmiş ama Halil’in kurtarılmasından sonra (1359) harekata hızla devam edilmiştir.

1359’da başlayan büyük taarruzun ilk hedefi Çorlu oldu. Ardından Edirne-Çorlu arasındaki diğer hisarlar birer birer ele geçirildi. 1361’de Edirne fethedildi.

Sultan Orhan 1362’de ölünce, tahta I. Murad (Murad Hüdavendigar) geçti. I. Murad Edirne’den sonra Balkanların içlerine akınlarını devam ettirdi. Bizans İmparatoru giderek artan Osmanlı baskısı karsısında, bizzat İtalya’ya giderek Papa’yı ziyaret ederek (1369) yardım istedi. Papa’nın da destek verdiği Sırp orduları 1371’de Osmanlı birliklerine saldırdıysa da, Çirmen savasında büyük bir yenilgiye uğradılar. Bu durumda Bizans İmparatoru, Osmanlı Devleti’yle iyi geçinmek zorunda olduğunu düşünmeye başladı. İmparator John Palaologue, I. Murad’la bir tabiiyet anlaşması yaparak Osmanlı devletinin vassalı haline geldi. (Feodal döneme ilişkin, süzeren-vasal ilişkilerini hatırlamak için Siyasi Tarih bilgilerinin gözden geçirilmesi gereklidir). Yani Osmanlı Devleti’ni süzeren olarak kabul etti. Bu statü Avrupa’daki krallık ve feodal lordluklarla Kutsal Roma İmparatoru arasında vardı. Osmanlı Devleti açısından sağlanan en büyük avantaj, başka devletlerle yaptığı savaşlarda Bizans askerlerini de kendi ordusuna katabilecek olmasıdır.

Benzer bir ilişkiyi Anadolu’daki bazı beyliklere kuran Osmanlılar, genellikle söyle bir yöntem takip ediyorlardı:
  • İki taraf arasında tabiiyet anlaşması yapılırdı. Osmanlı’ya tabi olacak tarafın oğullarından veya prenslerden biri Osmanlı’ya rehin olarak veriliyordu.
  • Tabi olan hükümdarlar, Osmanlılara yıllık vergi (haraç) ödüyorlar, Osmanlı seferlerine bizzat ya da oğulları komutasında bir birlikle katılıyorlardı.
Bu vassallık ilişkisine rağmen Osmanlılar uçlarda kalabalık ordular tutmayı ihmal etmediler. Böylece bölge üzerindeki baskısını devam ettirmiş ve yapılan anlaşmanın ihlali halinde derhal saldırabileceği tehdidini sıcak tutmuştur.

I.Murad döneminde Balkanlar’da ilerleme ise söyle gelişti: Meriç ve Tunca vadilerini takip eden Osmanlı birlikleri, 1385’de Sofya’yı, 1386’da Nis’i ve 1387’de Selanik ele geçirdiler. Bu dönemde Bulgaristan da (Kral Şişman yönetiminde) Osmanlı Devleti’ne tabi bir devlet haline gelmiş, Macar ve Sırplara karsı savaşan Osmanlı ordusuna Bulgar askerleri de katılmıştır.

Kosova Seferi

Balkanlar’da önemli basarılar kazanan I. Murad 1389’da Kosova’ya sefere çıktı. Kosova, Sırbistan, Bosna ve Arnavutluk sınırlarının kesiştiği son derece önemli coğrafi konumda bulunuyordu. Bu üç bölgeye doğru genişlemenin devam ettirilebilmesi için mutlaka ele geçirilmesi gerekiyordu. Ayrıca doğal kaynaklar açısından da zengin bir bölgeydi. Sultan I. Murad, Sırplara karsı Kosova’da büyük bir zafer kazandı. Ancak bir Sırp prensinin (Milos Obrenoviç) saldırısıyla sehim oldu. Sultan Murad'ın iç organları Kosova ovasında gömüldü ve bir türbe yaptırıldı. Cenazesi ise Bursa’ya nakledildi ve orada defnedildi. Kosova’nın tüm Osmanlı tarihi boyunca manevi değeri bu sebeple yüksektir. Murad Hüdavendigar’ın yerine geçen oğlu I.Bayezid, Rumeli’deki fetihlere babasının kaldığı yerden devam etti. Bayezid ilk zorlu mücadelesini, Sultan Murad’ın öldüğünü haber alınca ayaklanan, Osmanlıya tabi durumdaki bazı Anadolu beyliklerine karsı verecektir.

tzan1970 bu mesaja teşekkür etti
__________________
"Başlarken her şeyiyim onun şeyhi ve dervişi,
Biterken kanlı bıçaklı katili..."

-
Tarih isimli Üye şuanda  online konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Alt 28 Ekim 2016, 22:43   #2
Yeni Üye
Avatar Yok
 
Üyelik tarihi: 28 Ekim 2016
Konular: 0
Mesajlar: 11
Aldığı Beğeni: 0
Beğendikleri: 0
tzan1970 isimli Üye şimdilik offline konumundadır
Standart

Ellerinize saglik var sag olun var olun

tzan1970 isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Alt 05 Kasım 2016, 22:55   #3
Banlı Üye
Avatar Yok
 
Üyelik tarihi: 05 Kasım 2016
Konular: 0
Mesajlar: 10
Aldığı Beğeni: 0
Beğendikleri: 0
Fatih7 isimli Üye şimdilik offline konumundadır
Standart

Eline sağlık

Fatih7 isimli Üye şimdilik offline konumundadır   Alıntı ile Cevapla
Cevapla

Etiketler
beyliginin, gelisimi, kurulusu, osmanli

Seçenekler
Stil

Yetkileriniz
Konu Acma Yetkiniz Yok
Cevap Yazma Yetkiniz Yok
Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok

BB code is Açık
Smileler Açık
[IMG] Kodları Açık
HTML-Kodu Kapalı
Trackbacks are Kapalı
Pingbacks are Kapalı
Refbacks are Kapalı



WEZ Format +2. Şuan Saat: 05:31.


Powered by vBulletin® Version 3.8.10
Copyright ©2000 - 2020, vBulletin Solutions, Inc.
Search Engine Friendly URLs by vBSEO 3.6.0

İçerik sağlayıcı paylaşım sitelerinden biri olan Tarih.gen.tr Tarih Forum sitemizde 5651 Sayılı Kanun’un 8. Maddesine ve T.C.K’nın 125. Maddesine göre TÜM ÜYELERİMİZ yaptıkları paylaşımlardan sorumludur. Tarih.gen.tr sitesindeki konular yada mesajlar hakkında yapılacak tüm hukuksal Şikayetler için iletişime geçilmesi halinde ilgili kanunlar ve yönetmelikler çerçevesinde en geç 1 (Bir) Hafta içerisinde Tarih.gen.tr yönetimi olarak tarafımızdan gereken işlemler yapılacak ve gerekli işlemler neticesinde size dönüş yapılacaktır.